Özgür Özel’in Newsweek’teki yazısı, sıradan bir uluslararası kamuoyu bilgilendirmesi değildir. Bu yazı; Türkiye’deki demokrasi mücadelesini, Batılı başkentlerin jeopolitik çıkarlarına bağlayan ve meşruiyetin kaynağını halkın iradesinden dış güçlere devreden tehlikeli bir siyasal zihniyetin açık belgesidir.
Özgür Özel’in bu yazıda düştüğü en büyük tarihsel hata şudur: Türkiye’deki rejim hesaplaşmasının çözümünü, Türkiye halkının bağımsız iradesinde aramak yerine Batılı merkezlerin stratejik kaygılarına havale etmektedir. Türkiye’deki krizin “Avrupa, NATO ve Doğu Akdeniz için bir güvenlik sorunu” olarak tanımlanması, açık bir dış müdahale davetinden başka bir şey değildir.
Bu tutum, CHP’nin kökleriyle ve Kurtuluş Savaşı’nın tam bağımsızlık anlayışıyla açık bir hesaplaşmayı gerektirmektedir. Kuvayı Milliye ruhu; dış güçlerin onayına değil, halkın öz örgütlülüğüne dayanan bir bağımsızlık iradesinin adıdır. Oysa Özel’in yazısında siyasal İslamcı saray rejiminden kurtuluş arayan milyonların demokratik enerjisi, Washington’a, Brüksel’e ve NATO’ya “stratejik değer” olarak pazarlanmaktadır.
“Türkiye, demokratik meşruiyet olmadan NATO’nun bir direği olamaz” cümlesi bu bakımdan son derece çarpıcıdır. Yağmurda çamurda meydanları dolduran, mitinglerde yıllarca canını dişine takan bu halkın mücadelesi; NATO’nun güvenliği ya da AB’nin istikrarı için midir? CHP’nin arkasından yürüyen milyonlar içinde Avrupa Birliği’ni veya NATO’yu demokrasinin güvencesi olarak gören tek bir yurtsever gösterilebilir mi? Bu milyonların enerjisini Batı’nın güvenlik denklemlerine harcamaya heveslenmek, meydanlardaki iradeye açık bir saygısızlıktır.
Güç Nerede Aranmalı?
Gerçek bir iktidar mücadelesinin özü, halkın örgütlü gücünde, mücadele azminde ve toplumsal meşruiyetinde yatar. Özel’in yazısında ise bu temel tersine çevrilmektedir: Muhalefetin gücü halkın direnişinden değil, Türkiye’nin haritadaki jeopolitik konumundan devşirilmeye çalışılmaktadır. “Türkiye, stratejik olarak istikrarsızlaşamayacak kadar önemlidir” cümlesi, emperyalist merkezlere “bizi kurtarmazsanız başınız belaya girer” diyen, edilgen bir vesayet arayışıdır. Siyaset biliminin bu tutuma koyduğu ad düpedüz mandacılıktır.
Yazıda milyonların katıldığı mitinglerden söz edilmektedir. Ancak bu devasa toplumsal güç; bağımsız, kamucu ve demokratik bir Türkiye’yi inşa etmenin kaldıracı olarak değil, AB’nin güvenliği ve NATO’nun güçlendirilmesi için bir dış politika aracı olarak sunulmaktadır. Bu fark küçük değildir; bu fark, bir siyasal çizginin özünü belirler.
Asıl Kriz Nedir?
Halkımızın yaşadığı kriz, sandığın ve yargının tasfiyesiyle sınırlı bir üstyapı sorunu değildir. Asıl yapısal kriz; emekçi sınıfları ezen, hayat pahalılığı ve derin bir yoksullaşma yaratan neoliberal-İslamcı sermaye birikim modelidir. Kamu kaynaklarının yağmalanması, rant düzeni, özelleştirmeler ve dışa bağımlılık, bu krizin temel bileşenleridir. İçinde bulunduğumuz ekonomik yıkıma karşı halkçı ve kamucu bir program sunması beklenen bir muhalefet liderinin, bu gerçeklikleri geçiştirerek Batı’ya jeopolitik bir pazarlama yazısı kaleme alması; ideolojik bir yönelimi de açıkça gözler önüne sermektedir. Yazıya yansıyan ideolojik doğrultunun kendisini destekleyen milyonların beklentileriyle uyuşmadığını, meydanlardan yükselen “Mustafa Kemal’in Askerleriyiz” sloganı en veciz haliyle göstermektedir.
Yönetilebilir Muhalefet mi, Bağımsız Türkiye mi?
İşte bu noktada en kritik siyasal soru karşımıza çıkmaktadır. Özgür Özel; kürsülerde ve meydanlarda iktidarın “gerçek muhalefeti uyumlu ve yönetilebilir bir muhalefetle değiştirme” politikasını haklı olarak eleştirmektedir. Ne var ki Newsweek’teki bu yazısıyla uluslararası sermayeye ve Batılı güvenlik bürokrasisine tam da bunun tersini kanıtlamaya çalışmaktadır: Ben öngörülebilirim, ben yönetilebilirim, ben sisteminizi sarsmam.
Kurtuluş Savaşı’nın partisi olan CHP’nin tarihsel misyonu, Türkiye’yi dış güçlerin güvenlik kaygıları üzerinden pazarlamak değildir. O misyon; Türkiye halkının bağımsızlık ve egemenlik iradesini örgütlemektir.
Bugün ihtiyaç duyulan şey, Batı başkentlerine “Türkiye sizin için vazgeçilmezdir” diye seslenmek değildir. İşçiye, köylüye, gence ve tüm yurtsever yurttaşa güvenle, kararlılıkla ve yüksek sesle şunu söyleyebilmektir: “Bu ülkenin sahibi sensin”.
Söz konusu yazıya bu bağlantıdan ulaşılabilir: https://newsweek.com/turkeys-democratic-crisis-is
Yazarın Son Yazıları