Konkordato, İflas ve Emekçinin Geleceği

Şirketler kurtarılırken işçilerin hakları neden korunmuyor?

Türkiye ekonomisinde yaşanan ağır koşullar, fabrikaları, üretim tesislerini ve birçok işletmeyi zor durumda bırakıyor. Artan üretim maliyetleri, yüksek faizler, enerji giderleri, akaryakıt zamları ve ekonomik belirsizlikler nedeniyle şirketler konkordato başvurularında bulunuyor; bazı işletmeler faaliyetlerini durduruyor, bazıları ise iflasın eşiğine geliyor.

Ancak burada asıl sorulması gereken soru şu: İşletmeler neden bu duruma düşüyor? Şirketlerin mali yapısını bozan ekonomik ve yönetimsel kararlar yeterince araştırılıyor mu? İşletmelere sağlanan vergi yapılandırmaları, teşvikler ve ekonomik kolaylıklar üretime ne kadar katkı sağlıyor? Bu desteklerin karşılığında işçilerin hakları gerçekten korunuyor mu?

Bu sorular artık yalnızca ekonomi çevrelerinin değil, bütün toplumun gündemi olmalıdır.

Şirketlere Kolaylık Var, Peki İşçilerin Hakları Ne Olacak?

Ekonomik sıkıntıya giren işletmeler için vergi yapılandırmaları, kredi destekleri, teşvikler ve çeşitli kolaylıklar gündeme geliyor. Elbette üretimin devam etmesi, fabrikaların kapanmaması ve istihdamın korunması önemlidir.

Fakat şirketlere sağlanan bu imkânların işçilere nasıl yansıdığı da sorgulanmalıdır.

Bir işletmeye kamu desteği sağlanıyorsa çalışanların maaşları zamanında ödeniyor mu? İşçilerin iş güvencesi korunuyor mu? Verilen destekler gerçekten üretime ve istihdama mı harcanıyor?

Vergi borçları yapılandırılırken işçinin alın terinden doğan alacakları neden aynı hassasiyetle korunmuyor?

Kamu kaynaklarıyla işletmeler destekleniyorsa bunun topluma, üretime ve çalışanlara da somut bir karşılığı olmalıdır. Şirketlerin kurtarılması konuşulurken o şirketlerde çalışan binlerce emekçinin geleceği göz ardı edilmemelidir.

Konkordato ve İflasın Faturası Neden Emekçiye Kesiliyor?

Konkordato, ekonomik sıkıntı yaşayan şirketlerin borçlarını yeniden yapılandırabilmesi için başvurabildiği hukuki bir süreçtir. Ancak bu süreçte unutulmaması gereken en önemli kesim, işletmenin üretimini ayakta tutan emekçilerdir.

Bir şirketin borçları olabilir. Ekonomik koşullar ağırlaşabilir, maliyetler artabilir. Fakat işçinin de ödemesi gereken kirası, faturası, kredi taksidi ve ailesinin geçim masrafları vardır.

İşletmeler ekonomik sorun yaşadığında ilk gündeme gelen konulardan biri işçi çıkarmak oluyor.

Peki, iş yerini ayakta tutan, makinelerin başında gece gündüz çalışan emekçiler mi kapının önüne konulacak? Yoksa işletmeyi bu noktaya getiren yönetimsel kararlar, yanlış politikalar ve varsa ihmaller mi araştırılacak?

Bir fabrikanın mali durumu şeffaf biçimde incelenmeli, sorumluluklar ortaya çıkarılmalı ve çalışanların hakları güvence altına alınmalıdır.

Hüseyin’in Hikâyesi: Çalışıyor Ama Geçinemiyor

Hüseyin, her gün gece gündüz demeden çalışan bir emekçi. Dört yaşında bir çocuğu var ve kirada oturuyor. Tek hayali, ailesine güzel bir gelecek hazırlamak ve bir gün kendi evinin sahibi olmak.

Yıllarca biriktirdiği parasını ev sahibi olabilmek umuduyla bir konut edinme sistemine yatırıyor. Geleceğe dair hayaller kuruyor. Çocuğunun kendi evlerinde büyümesini, ailesiyle huzurlu bir yaşam sürmeyi istiyor.

Ancak iş yerinde başlayan ekonomik sorunlar, Hüseyin’in bütün hayatını altüst ediyor.

Önce maaşı gecikiyor. Ardından ikinci maaşın ödeme günü geliyor ama yine maaşı yatmıyor.

Evde huzursuzluk başlıyor. Borçlar üst üste birikiyor. Kredi kartlarının faizleri işlemeye devam ediyor. Telefon borcu ödenemediği için hattına kısıtlama geliyor. Çocuğunun ihtiyaçlarını karşılamakta zorlanıyor.

Hüseyin artık hangi borcunu ödeyeceğini, hangi ihtiyacını erteleyeceğini bilemiyor.

Bir tarafta kira, ev taksidi, faturalar ve mutfak masrafları; diğer tarafta dört yaşındaki çocuğunun ihtiyaçları var.

Hüseyin’in istediği sadaka değil. Tek isteği, alın terinin karşılığını zamanında alabilmek.

Peki, gece gündüz çalışan bir insanın maaşını alamadığı bir düzende ailesine nasıl bir gelecek kurması bekleniyor?

Fabrikanın Yükünü Taşıyan Hüseyinlerin ve Fatma’ların Hakkı

Fabrikaların üretimini sağlayan, makinelerin başında saatlerce çalışan, ailesinden ve zamanından fedakârlık eden emekçilerdir.

Hüseyinler, Fatma’lar ve binlerce çalışan, işletmeler ayakta kalsın diye gece gündüz mücadele ediyor.

Peki, ekonomik sıkıntılar başladığında neden ilk olarak işçilerin maaşları ve iş güvenceleri tehlikeye giriyor?

İşini sahiplenen, sorumluluğunu yerine getiren, üretime katkı sağlayan emekçiler mi işten çıkarılacak? İşletmenin ekonomik sorunlarına neden olan kararlar ve sorumlular araştırılmadan çalışanların geleceği nasıl belirsizliğe terk edilecek?

İşveren temsilcileri bu süreci nasıl yönetecek? İşçilerin yıllarca verdiği emek, çalışma geçmişi ve işletmeye katkısı dikkate alınacak mı?

Fabrikanın yükünü yıllarca emekçiler taşıdı. Ekonomik sıkıntının bütün faturası yine onların omuzlarına mı yüklenecek?

Fabrikayı ayakta tutan emekçiyi kapının önüne koyarak hangi fabrikayı kurtaracaksınız?

Ekonomik Kriz Sadece İşçinin Değil, Bütün Toplumun Sorunudur

Akaryakıta gelen zamlar, artan gıda fiyatları, yüksek kiralar, enerji maliyetleri ve finansman giderleri hem işletmeleri hem de vatandaşları etkiliyor.

Ancak ekonomik kriz karşısında herkesin dayanma gücü aynı değil.

Bir işveren ticari faaliyetlerini yeniden yapılandırmaya çalışırken işçi evine ekmek götürebilmenin mücadelesini veriyor. Bir şirket borçlarını yapılandırırken işçinin kredi kartı borcuna faiz işlemeye devam ediyor.

İşte burada gelir dağılımını, ekonomik politikaları ve çalışma hayatındaki adaleti sorgulamak gerekiyor.

Ekonomik kriz patronları da etkiliyor mu? Elbette işletmelerin yaşadığı ekonomik sorunlar gerçektir. Ancak işverenin ekonomik sıkıntısı varsa emekçinin de hayat mücadelesi vardır.

Hüseyin’in kredi taksidi geciktiğinde ev sahibi olma hayali erteleniyor. Çocuğunun ihtiyaçlarını karşılayamadığında bir ailenin geleceği etkileniyor. İşçi maaşını alamadığında yalnızca bir çalışan değil, onun bütün ailesi mağdur oluyor.

Bu düzen yalnızca ekonomik gücü olanlar için mi güzel? Üreten, çalışan ve ülke ekonomisine katkı sağlayan insanlar neden yoksullukla mücadele etmek zorunda kalıyor?

Türkiye Emekçinin Haklarını Korumak İçin Kararlı Hareket Etmeli

Artık konkordato ve iflas süreçleri yalnızca şirketlerin borçları üzerinden değerlendirilmemelidir. Bu süreçlerin çalışanlar, aileler ve toplum üzerindeki etkileri de dikkate alınmalıdır.

İşçilerin maaşları zamanında ve eksiksiz ödenmelidir. İşçi alacakları konkordato ve iflas süreçlerinde etkin biçimde korunmalıdır. Şirketlere sağlanan vergi kolaylıkları, teşvikler ve kamu desteklerinin üretime ve istihdama katkısı denetlenmelidir.

İşletmelerin mali durumları ve yönetimsel kararları şeffaf biçimde incelenmeli, haksız işten çıkarmalara karşı çalışanların hakları korunmalıdır. Sendikaların ve işçi temsilcilerinin bu süreçlere etkin katılımı sağlanmalıdır.

Fabrikaların kapanmasını önleyecek, üretimi ve istihdamı sürdürecek kalıcı ekonomik politikalar geliştirilmelidir.

Çünkü bir işletmenin ayakta kalması önemlidir. Ancak o işletmede çalışan insanların hayatı da en az şirketin geleceği kadar önemlidir.

Son Söz: Emekçinin Alın Teri Yerde Kalmamalıdır

Şirketler kurtarılırken emekçiler unutulmamalıdır. Vergi borçları yapılandırılırken işçinin alın terinden doğan alacakları da korunmalıdır. İşverenin ekonomik sorunları araştırılırken işçinin geçim derdi göz ardı edilmemelidir.

Fabrikaların bacası tütmeli, üretim devam etmeli, işletmeler ayakta kalmalıdır. Ancak bunun bedeli emekçinin yoksulluğu, işsizliği ve geleceksizliği olmamalıdır.

Hüseyin sadaka istemiyor. Fatma ayrıcalık istemiyor. İstedikleri yalnızca emeklerinin karşılığını zamanında almak, iş güvencesine sahip olmak ve aileleriyle insanca yaşayabilmektir.

Bu ülkenin gündemi yalnızca şirketlerin kurtarılması değil, emekçilerin haklarının korunması da olmalıdır.

Çünkü emeğin karşılığı lütuf değil, haktır.

EMEKÇİNİN ALIN TERİ YERDE KALMAMALIDIR.

* Bu içerikte yer alan görüş ve ifadeler yazara aittir ve Yarınlar’ın editöryal politikasını yansıtmayabilir.
Sosyal Medyada Paylaş

Yazılar

Yazılar