Mustafa Kemal’in önderliğinde yürütülen Ulusal Kurtuluş Savaşımıza ve zaferimizin hemen ardı sıra gelen devrimler bütününe ‘’kemalizm’’ diyoruz. Kemalizmi, en basit şekilde ya da tek kelime ile ifade edecek olursak; kemalizm antiemperyalizmdir.

Kemalizm; 19. ve 20.yüzyılda coğrafyamızın tüm reform, devrim ve aydınlanma hareketlerinin bir sentezidir. “Altı Ok” olarak ifade edebileceğimiz genel toplamın ta kendisidir.

Mustafa Kemal’e ve devrimine karşı mücadele yürütmekte olan karşıdevrimcilerin bir asırdan fazladır tarih ve millet önünde başarılı olamamalarının sebepleri açıktır;

1) Kemalizm, işgale karşı direniş ve “ya istiklal ya ölüm” şiarıdır. Antiemperyalist ve bağımsızlıkçı karakteri ile bu topraklardaki en meşru teorik ve pratik bütündür. Bundan dolayı karşısındaki gayrimeşruluk işbirlikçiliktir. İşbirlikçi oldukları için gayrimeşrudurlar ve Kemalizmin meşruluğuna leke ve toz konduramazlar.

2) Kemalizm, başı dik yurttaştır. Bu bağlamda demokratiktir. Büyük Millet Meclisinin savaş döneminde bile açık tutulması ve Kurtuluş Savaşımızın ana karargahı görevinde olması da demokratik yönünün kuvvetli ispatlarındandır. Karşısındaki gericiler ise kadınımızı köle, yurttaşımızı ise, “ağanın marabası”, “şeyhin müridi” yapma ve “kulun kula kulluğu” anlayışını yerleştirme ve hakim kılma arzusunda olduklarından hareketle Mustafa Kemal ve devrimiyle yaptıkları kavga çıkmazdır.

3) Mustafa Kemal ve Kemalizm, gençtir ve devrimcidir, genç cumhuriyettir. Efendi tanımaz, “Egemenlik Kayıtsız Şartsız Milletindir.” diyerek saltanatları yıkar.

4) Her devrim yeni bir toplum, yeni bir insan yaratır. Kemalizm, “Türkiye Cumhuriyetini kuran Türkiye halkına, Türk Milleti denir.” şiarıyla çağdaş, milli, bağımsız, demokratik ve laik ve egemen bir devlet yaratmıştır.

5) Kemalizm yaşatmaktır. Muharebe meydanlarında bile barışın müjdecisidir. İç cephedeki birlik vurgusu, bölgemizdeki barışa yaptığı katkılar (ikili antlaşmalar, Balkan Antantı, Sadabat Paktı vd.) ve dünya barışına yönelik adımlar ortadadır. Devrimin karşısındaki bölücülük ise ayrılık tohumları ekmekle ve etnik milliyetçilik yapmakla meşguldür ve iç cepheyi dinamitlemektedir. Gericilik ve bölücülük emperyalizmin birer aparatlarıdır. Gericilik ve bölücülüğün kazanması emperyalist planların başarısıyla da paraleldir. Bu bağlamda karşıdevrimci güçler işbirlikçidir ve dolayısıyla gayrimeşrudur. Yıkıcıların ve bölücülerin bu mücadelesinin, birleşen ve birleştirenlerin karşısında yenilmesi kaçınılmazdır.

Özetle; Mustafa Kemal, Anadolu İhtilalinin önderidir, koca bir devdir, koca bir sert kayadır. Bu kayayı kaldırmak isteyenlerin ne bugün ne de tarihimizde karşıdevrimcilerin yaşadığı akıbeti paylaşmaktan başka şansları yoktur. Kayanın altında kalacaklardır. Çünkü; bu topraklarda Mustafa Kemaller yenilmez.

Kemalizmin Sosyalizmle Buluşması

Tarih, ilk kez 1871 yılında Paris Komünü ile bir işçi iktidarıyla karşılaştı. Bu çok zengin deneyim ne yazık ki çok kısa bir süre ayakta kalmıştır.

Yanı başımızdaki komşumuz Rusya coğrafyasında ise 20. yüzyıldaki insanlığın en büyük atılımı olan bir devrim meydana geldi. Rus emekçileri V. İ. Lenin ve Bolşevik Partisi önderliğinde tarihe ve insanlığa yeni bir sayfa açtılar ve devrimler tarihinin sayfalarına da en anlamlı notu düştüler: “Emekçilerin iktidarı”

Osmanlı Devleti ve Çarlık Rusya, birinci paylaşım savaşında birbirlerine silah çekerken, en kanlı cephelerden biri olan Çanakkale Cephesinde “Dur Yolcu” diyen irade emperyalizmi duraksatmış ve zor durumda olan Çarlık rejimine gidecek yardımların önüne set çekmişti ve neredeyse çeyrek asırdır kendi içerisinde kaynayan Çarlık rejiminin krizlerini derinleştirmişti. 1917 Ekiminde(7 Kasım), “Barış, Ekmek, Toprak” sloganıyla haykıranlar, Lenin önderliğinde “Tüm iktidar Sovyetlere” diyerek tarihteki ikinci ve uzun işçi iktidarını kurdu. Ekim devriminden sonra, Sovyet Rusya savaştan çekildi. Türkiye’nin doğu cephesi bu bağlamda rahatladı. Çağının iki büyük devrimcisi V. İ. Lenin ve Mustafa Kemal, coğrafyalarında emperyalizme karşı olarak zorunlu bir eylem birliği içerisine girmiş oldu. Lenin, Mustafa Kemal’in sosyalist olmadığının farkındaysa da Mustafa Kemal’in teşkilatçılığından ve bağımsızlıkçılığından en ufak şüphesi yoktu. Çarlık rejiminin yıkıntılarını kaldırıp atmak ve proletaryanın iktidarını çelikleştirmek içinde, Türkiye’deki Kemalistlerin verdikleri mücadeleden zaferle çıkmış olması, tartışmasız Rus köylüsüne ve proletaryasına da büyük bir destek olacağı anlamı taşıyordu. (TBMM Hükümeti ve Sovyet Hükümeti arasındaki diplomatik görüşmelerden, yazışmalardan vd. bilgi almak isteyenler bu konuyla ilgili çokça kaynak bulup, faydalanabilir)

Görüldüğü üzere 1917’den sonra tüm gelgitlere rağmen Kemalist devrim ve Sosyalist devrim önderlikleri ittifak yapmışlardır. Bu ittifak gerek silah arkadaşlığı,(Milli mücadeleye yapılan her türlü Sovyet yardımı) gerekse de dava arkadaşlığıdır.(Emperyalizmi geriletme ve püskürtme, demokratikleşme gibi)

Kemalizmin antiemperyalist özünün tüm mazlum milletlere örnek teşkil etmesi, üçüncü dünya ülkelerine ekonomik ve demokratik anlamdaki katkısı ile Sovyet deneyiminin insanlıkta yarattığı o devrimci dalgayı ve bilinci ve birikimi harmanladığımızda her iki devrimin rüzgarının, nefesinin tükenmediği yere kadar, yerkürenin neredeyse 1/6’ya yakınını hareketlendirdiği de kocaman bir gerçektir..

Saygı Duruşundan Daha Fazlası

20. yüzyıl başkaldırı ve devrimler yüzyılıdır.

20. yüzyıl bağımsızlık ve demokrasi mücadelelerinin yüzyılıdır.

Şimdi önümüzde şu görmezden gelinemez hakikat duruyor.

İçinde yaşadığımız yüzyıla, Kemalizmin kazanımlarından geriye düşüldüğü(neredeyse tam anlamıyla tasfiye olmak üzere), SSCB’nin yıkıldığı, Yugoslavya’nın dağıldığı, ulus devletlerin parçalandığı, sömürücülerin daha saldırgan ve vahşi olduğu, bölgemizin ve yerkürenin kan ve gözyaşı ve ateş çemberinde olduğu bir gerçekle girdik ve bu yüzyılın ilk çeyreğini geride bıraktık.

Şapkamızı önümüze koyalım ve soralım:

-SSCB’nin olmadığı bir dünya nasıl bir dünya oldu, insanlığa ne verdi?

-Kemalizmden geriye gittiğimiz koşullarda ülkemiz ve bölgemiz ne kazandı?

Emperyalizmi Lenin’den, emperyalizmi nasıl yeneceğimizi Mustafa Kemal’den öğrendik.

Biricik gündemimiz, 2030 Türkiyesine giderken emperyalizmi tekrar bu büyük önderler gibi mahv ve perişan etmek olmalıdır. Cumhuriyet ve Emek güçlerinin mücadelesini doğru ve ortak bir program etrafında birleştirmek ve büyütmek, cumhuriyetçi birikimi ayağa kaldırmak ve ülkemizde bir iktidar seçeneği yaratmak. Başka bir Türkiye ve başka bir dünya mümkün..

Her 10 Kasımda Saat 9’u 5 geçe, büyük devrimci Mustafa Kemal ATATÜRK’e yapacağımız bir dakikalık saygı duruşundan daha ilerisini ve fazlasını yapmak zorunda olduğumuz başka da görev ve sorumluluklarımız mevcut. Bir dakika boyunca çalan sirenler sustuktan sonra, harekete geçmeliyiz ve adımlarımızı atmalıyız. Vicdanımızda ve bilincimizde çalan sirenleri susturmamalıyız.

“Büyük ölülere matem gerekmez, fikirlerine bağlılık gerekir.”

Saygıyla…